آیه شماره 147 از سوره مبارکه آل عمران
استغفار و طلب نصرت
وَ ما کانَ قَوْلَهُمْ إِلاَّ أَنْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فی أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْکافِرینَ
سخنشان تنها این بود که: «پروردگارا! گناهان ما را ببخش! و از تندرویهاى ما در کارها، چشمپوشى کن! قدمهاى ما را استوار بدار! و ما را بر جمعیّت کافران، پیروز گردان!
1- شکستِ خود را به قضا و قدر و یا دیگران نسبت ندهید، به قصورها و تقصیرهاى خود نیز توجّه داشته باشید. «ذنوبنا و اسرافنا»
2- اوّل استغفار، بعد استنصار. ابتدا طلب آمرزش کنید، سپس از خداوند پیروزى بخواهید. «اغفر لنا… وانصرنا»
3- بجاى تسلیم در برابر دشمن، در پیشگاه خداوند اظهار ذلّت نمایید. «و ما استکانوا…ربنّا اغفرلنا…»
4- مردان خدا، نصرت و یارى خدا را براى نابودى کفر مىخواهند، نه براى کسب افتخار خود. «وانصرنا على القوم الکافرین»
5- بر لطف خداوند تکیه کنید، نه بر نفرات خود. «ربّیون کثیر… ربّنا… انصرنا»
